BACK TO TOP

Κωνσταντίνος Ρήγος: «Είμαι υπεραισιόδοξος και ίσως αυτό είναι το μόνο μου αρνητικό»

Ο διευθυντής Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μιλάει για την ουσία της ζωής και της τέχνης

 

Η τοποθέτηση του Κωνσταντίνου Ρήγου στη θέση του διευθυντή Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής της Ελλάδας ήρθε ως καταξίωση μιας πολυδιάστατης δημιουργικής πορείας. Η τελευταία του σπουδή πάνω στη «Λίμνη των Κύκνων» δείχνει πως το κλασικό μπορεί να γίνει σύγχρονο χωρίς να χάσει τίποτα από την αξία του.

Λίμνη των Κύκνων

Όταν μιλάμε για τη Λίμνη των Κύκνων, λίγο πολύ όλοι έχουμε στο μυαλό μας την εμβληματική μουσική που συνέθεσε ο Pyotr Ilyich Tchaikovsky το 1877 και εξελίχθη κε σε ένα από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα του παγκό σμιου ρεπερτορίου. Τι σχέση μπορεί να έχει με το Mad Max, μια ταινία του 1979 τοποθετημένη σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό; Την απάντηση έδωσε ο Κωνσταντίνος Ρήγος, διευθυντής Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με μια παραγωγή που έκανε πρεμιέρα στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος της Αθήνας τον Νοέμβριο και επαναλήφθηκε για ορισμένες παραστάσεις πριν από τα Χριστούγεννα.

Το γεγονός ότι στον αρχικό προγραμματισμό προστέθηκαν δύο επιπλέον ημερομηνίες, λόγω της ζήτησης, και ότι είναι ήδη sold out αποτελεί σίγουρα έναν δείκτη επιτυχίας. Ακόμα πιο σίγουρος δείκτης είναι ίσως τα ενθουσιώδη σχόλια του κοινού, το πλήθος των θεατών που άγγιξε και οι συζητήσεις που προκάλεσε. Δεν ήταν ένα εύκολο στοίχημα.

Ο Ρήγος αποφάσισε να παρεμβάλει στην κλασική μουσική «ηχητικά περιβάλλοντα» σε πρωτότυπη σύνθεση του Θοδωρή Ρέγκλη και τοποθέτησε τη δράση δίπλα σε μια ξεραμένη λίμνη. «Ουσιαστικά αυτό το μετα-αποκαλυπτικό περιβάλλον της παράστασης αναφέρεται στην περιβαλλοντολογική κρίση που βιώνει ο πλανήτης σήμερα», εξήγησε ο ίδιος στη χορεύτρια, χορογράφο και καθηγήτρια χορού Κατερίνα Κασιούμη, σε μια συνομιλία που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της παράστασης.

«Μπορεί εγώ να μην τη ζήσω, αλλά η εποχή του Mad Max δεν είναι πολύ μακριά. Η οικονομική κρίση έχει διαλύσει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, δημιουργώντας τεράστια ανισορροπία μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Ταυτόχρονα, εκτός από την οικονομική, υπάρχει και η οικολογική κρίση. Βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο, όπου στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο οι καταστροφές διαδέχονται η μία την άλλη. Παλαιότερα λέγαμε ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει όταν έχανε τη ζωή του ένας άνθρωπος. Τώρα λέμε ότι κάτι συμβαίνει όταν χάνονται οι ζωές διακοσίων, πεντακοσίων ανθρώπων».

Η τοποθέτησή του στη θέση του διευθυντή Μπαλέτου της ΕΛΣ είναι για τον ίδιο τόσο μια καταξίωση όσο και μια μεγάλη πρόκληση.

 

«Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η ομάδα να αποκτήσει ταυτότητα, όχι μπαλέτου, αλλά μια ταυτότητα που έχουν οι ομάδες χορευτών με κλασική τεχνική, κι αυτό να δώσει κάτι καινούριο στην Ελλάδα»

 

«Γιατί, ό,τι και να κάνουμε, τα ξένα μπαλέτα θα είναι πάντα μπροστά. Οπότε πρέπει να δώσουμε κάτι διαφορετικό, ένα όραμα, τη δική μας ταυτότητα. Το όραμά μου είναι να ανοιχτεί πάρα πολύ η ομάδα. Και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Να δημιουργήσει έργα με προσωπικότητα και τεχνική. Αυτό θα χτιστεί σιγά σιγά. Το έχουν ανάγκη και οι χορευτές», επισημαίνει. Στη λογική αυτή χορογραφήθηκε η Λίμνη του, την οποία θεωρεί «ένα κλασικό έργο στη δική μου αισθητική. Σκοτεινό, με δεύτερες σκέψεις, που αφαιρεί όλη την παντομίμα του έργου και κρατάει την ουσία του».

Σημείο καμπής

Όποιος έχει παρακολουθήσει την πορεία του από το Χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ, το οποίο ίδρυσε το 1990, μέχρι σήμερα, με ενδιάμεσους σταθμούς όπως το Χοροθέατρο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου διετέλεσε καλλιτεχνικός υπεύθυνος το διάστημα 2001-2005, και συμμετοχή σε περισσότερα από 40 διεθνή φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, διαπιστώνει μια συνέπεια και, βέβαια, συνεχή εξέλιξη. Διαπιστώνει ακόμα μια τόλμη στο να κάνει επιλογές που κάποιοι θα θεωρούσαν αντισυμβατικές, όπως το να σκηνοθετεί βιντεοκλίπ ή μουσικές εμφανίσεις τραγουδιστών.

«Μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα», διαπιστώνει ο ίδιος. «Να βλέπω, να μαθαίνω, να ανακατεύω και να καταφέρνω να ξεχωρίζω τα πράγματα μεταξύ τους. Να μπορώ να επενδύω σε καθετί διαφορετικά. Και με διαφορετικής λογικής σκέψη στο καθένα, όχι λιγότερης ή περισσότερης. Ίσως αυτή η εμπειρία μου είναι που με βοηθάει να μπορώ να συνδιαλέγομαι σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικούς ανθρώπους με ευκολία και αποτελεσματικότητα».

Σημείο καμπής στον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα ήταν το 2000, όταν αποφάσισε ότι δεν τον απασχολεί τι λένε οι άλλοι γύρω του: «Αυτό ήταν πολύ απελευθερωτικό. Γιατί ακόμα και η σύγκριση με άλλους χορογράφους και σκηνοθέτες θα μπορούσε να με εγκλωβίσει. Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συγκριθώ με κανέναν κι αυτό μου δημιούργησε την ελευθερία να είμαι ειλικρινής με ό,τι θέλω να κάνω και να μην προσπαθώ να δημιουργήσω την Γκουέρνικα μιας βραδιάς, αλλά μιας ζωής. Δεν θα ήθελα να φτιάξω το αριστούργημα, αλλά θέλω αν μείνει κάτι στο τέλος, να είναι η ιστορία αυτής της πορείας».

So You Think You Can Dance

Κάπως έτσι βρέθηκε και στην τηλεόραση, ως μέλος της κριτικής επιτροπής του talent show So You Think You Can Dance, το οποίο αντιμετώπισε σαν μια μεγάλη οντισιόν: «Έχω την πείρα και θεώρησαν ότι θα ήταν χρήσιμο να ακούσουν τι θα τους πω. Και ήταν χρήσιμο, γιατί και τα παιδιά αλλά και οι γονείς τους με άκουσαν. Δεν λέω ότι ήταν κοινωνικό έργο αυτό που έκανα, αλλά ήταν σημαντικό, γιατί όταν μπαίνεις στην τηλεόραση αξίζει να φτιάχνεις το πλαίσιο μέσα στο οποίο προστατεύεσαι και προστατεύεις αυτό που είσαι. Μόνο κερδισμένος βγήκα από αυτό».

Ένα από τα πράγματα που αποκόμισε ήταν η κατανόηση του πώς προσεγγίζει τον χορό ένα κομμάτι της σύγχρονης νεολαίας. «Τα παιδιά που ήρθαν στο σόου έχουν μια άλλη κοσμοθεωρία, που ούτε εγώ τη γνώριζα, την έμαθα εκεί και χάρηκα πολύ», εξηγεί. «Τα περισσότερα δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν χορό. Έμαθαν χορό από το YouTube. Αυτό είναι ιστορικό φαινόμενο. Μιλάμε για μια νέα γενιά χορευτών που μαθαίνουν χορό μόνοι τους, χωρίς δάσκαλο, μέσα από την προσωπική τους εμπειρία, βλέποντας και αντιγράφοντας. Αυτό είναι κάτι μοναδικό. Αυτά τα παιδιά παίρνουν μια γραμμή εκπαίδευσης, η οποία θέλει συμπλήρωμα, ανάλογα με το τι θέλουν να κάνουν στη συνέχεια».

Ένας ειλικρινής διάλογος

Όταν ρωτήθηκε για το τι κατά τη γνώμη του θα μπορούσε να προκαλέσει την ολική καταστροφή στον κόσμο μας και τι θα την απέτρεπε, εστίασε σε ένα χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης: «Αυτό που μπορεί να προκαλέσει την ολική καταστροφή είναι ο ανθρώπινος εγωισμός. Αντίθετα, αυτό που μπορεί να την αποτρέψει είναι ο διάλογος. Ένας ειλικρινής διάλογος».

Και μολονότι πιστεύει πως κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του και την αθωότητα αλλά και την ανάγκη για αυτοκαταστροφή –όπως ακριβώς ο λευκός και ο μαύρος κύκνος θεωρεί ότι είναι οι δύο πλευρές του ίδιου προσώπου–, δεν είναι καθόλου απαισιόδοξος. «Είμαι υπεραισιόδοξος, και ίσως αυτό είναι το μόνο μου αρνητικό», δηλώνει. «Αλλά αυτό είναι που με πάει και παρακάτω. Η ουσία της ζωής και της τέχνης είναι ότι δεν υπάρχει τέλειο και ο ένας άνθρωπος μπορεί να διδάξει τον άλλον. Αν το καταλάβεις αυτό, τότε μόνο μαθαίνεις και προχωράς παρακάτω».

 

Φωτογραφίες: ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Fashion Editor: ΣΙΣΣΥ ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ

Από τον Πάρη Κορµαρή & τη Χριστίνα Πολίτη

 

Διαβάστε περισσότερα στο περιοδικό Unique by Ermes, που κυκλοφορεί στο πολυκατάστημα Debenhams

x

Mπορείτε να περιορίσετε την αναζήτησή σας επιλέγοντας μία από τις παρακάτω κατηγορίες:

x

Personal Shopper

Φιλτράρετε την αναζήτησή σας

ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ / Ι AM LOOKING FOR

ΘΕΛΩ / I WANT TO

x

Ask a UNIQUE advisor
for beauty tips

x

Ask a UNIQUE advisor
for fashion tips

x

Eπικοινωνήστε μαζί μας