BACK TO TOP

Γιώργος Νανούρης: «Ψάχνω διαρκώς μέσα μου, με κρίνω αυστηρά…»

Ο ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης μας συστήνεται

 

Ο Γιώργος Νανούρης ξεδιπλώνει τη δημιουργικότητά του είτε σκηνοθετεί στο θέατρο είτε επισκευάζει ένα έπιπλο για το σπίτι του, αποδεικνύοντας ότι τη διαφορά δεν την κάνουν μόνο τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας αλλά και το μεράκι.

Από τον Πάρη Κορμαρή

Πώς να συστήσεις τον Γιώργο Νανούρη σε κάποιον που δεν τον γνωρίζει; Οι βασικές ιδιότητές του είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, ωστόσο καμία από τις δύο λέξεις δεν αρκεί για να αποδώσει το βάθος και τις αποχρώσεις που επενδύει στα έργα με τα οποία καταπιάνεται. Σημείο αναφοράς στην καριέρα του υπήρξε χωρίς αμφιβολία η Κατερίνα, όπου μετέφερε επί σκηνής το συγκλονιστικό Βιβλίο της Κατερίνας του Αύγουστου Κορτώ, με τη Λένα Παπαληγούρα σε ρεσιτάλ ερμηνείας και αλλεπάλληλες sold out παραστάσεις για χρόνια. Το δείγμα δουλειάς που έδειξε τότε τον έφερε να σκηνοθετεί θεάματα όπως Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, με τη Μαρινέλλα και τον Σταύρο Ξαρχάκο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, το Χειρόγραφο, μια θεατρική αυτοβιογραφία της Χαρούλας Αλεξίου, το Αφέντης και Δούλος, μια δραματοποιημένη εκδοχή της νουβέλας του Τολστόι, όπου ο Νανούρης επίσης πρωταγωνιστούσε στο πλευρό του Δημήτρη Λιγνάδη. Μια άλλη σημαντική στιγμή στην πορεία του ήταν όταν έπαιξε με τη Ρούλα Πατεράκη στην παράσταση Ένας άνθρωπος επιστρέφει στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν, βασισμένη σε έργο του T.S.Eliot, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη. Φέτος, υπογράφει τη μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Κουζίνας, ενός έργου του διακεκριμένου Άγγλου συγγραφέα Arnold Wesker που γράφτηκε το 1957 και έχει παιχτεί σε περισσότερες από 40 χώρες. Στο θέατρο Αποθήκη της Αθήνας, τους ρόλους ερμηνεύουν έντεκα νέοι, πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί, αποδίδοντας με ποιητικό τρόπο τη φρενίτιδα που επικρατεί στην κουζίνα ενός εστιατορίου, όπου παράλληλα με την τρέλα της δουλειάς αναδύονται προσωπικές ιστορίες. Βλέποντάς τους να παίζουν μουσική με τα κατσαρολικά και τα εργαλεία, δεν μπορεί παρά να σκεφτείς ότι ο σκηνοθέτης έχει τη μαεστρία ενός master chef, κάτι που δείχνει τόσο το ταλέντο, όσο και την αφοσίωση και την αγάπη για τη δουλειά του.

Μια άλλη «σκηνοθετική» μαεστρία ανακαλύπτεις όταν επισκέπτεσαι το σπίτι του, σε ένα στενό της Αθήνας που πολλοί θα θεωρούσαν υποβαθμισμένη περιοχή, όμως ο ίδιος έχει καταφέρει να φτιάξει έναν μικρό αστικό παράδεισο. Με προσωπική εργασία, έχει αλλάξει τη διαρρύθμιση του διαμερίσματος και έχει δημιουργήσει άνετους εσωτερικούς χώρους που ανοίγουν σε μια βεράντα πνιγμένη στο πράσινο, αξιοθαύμαστα προστατευμένη από τον περίγυρο. Ορισμένα από τα έπιπλα και τα διακοσμητικά έχουν διασωθεί στην κυριολεξία από τα σκουπίδια και έχουν αποκτήσει μια δεύτερη ευκαιρία, επισκευασμένα και ανανεωμένα επίσης με προσωπική εργασία. Αν η χειροτεχνία φαντάζει κάτι πολύ μακρινό από τη δουλειά που κάνει στο θέατρο, στην πραγματικότητα υπάρχει μια κοινή βάση: η ικανότητά του να βλέπει προοπτικές εκεί που άλλοι θα απαιτούσαν απεριόριστα μέσα για να μπορέσουν να λειτουργήσουν.

–Πώς επέλεξες το έργο Η Κουζίνα;

Το γνώριζα καιρό και φέτος που ήθελα να κάνω κάτι με πολλά πρόσωπα το ξαναθυμήθηκα.

–Ορισμένα από τα ζητήματα που πραγματεύεται, όπως ο ρατσισμός και η εργασιακή εκμετάλλευση, παραμένουν και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρα, παρόλο που το έργο έχει γραφτεί το 1957. Τι σημαίνει κατά τη γνώμη σου αυτό για τον τρόπο που εξελισσόμαστε ως κοινωνίες;

Το να δουλεύεις ατελείωτες ώρες και να μη σου φτάνουν τα χρήματα για να ζήσεις, το να κοιμούνται οι άνθρωποι στον δρόμο, το να είμαστε ρατσιστές με τον διπλανό μας επειδή δεν είναι ίδιος μ’ εμάς αποδεικνύουν ότι ως κοινωνίες δεν έχουμε καταφέρει να λύσουμε τα αυτονόητα, για ποια εξέλιξη μιλάμε λοιπόν;

–Ο θίασος είναι αφενός πολυπρόσωπος αφετέρου απαρτίζεται αποκλειστικά από νέους ηθοποιούς. Πώς χειρίστηκες αυτές τις δύο συνθήκες;

Με τρομερή δουλειά, αγωνία και πολύ κόπο. Κλειστήκαμε όλο το καλοκαίρι μέσα στο θέατρο και δοκιμάζαμε, ψάχναμε, δεθήκαμε. Ήταν και για τα παιδιά αλλά και για μένα μια ολοκαίνουρια εμπειρία, μια σπουδή θα έλεγα.

Ο θίασος της Κουζίνας

–Τι άλλο σχεδιάζεις επαγγελματικά για φέτος;

Θα κάνω μια παράσταση για τα Χριστούγεννα και μία τον Μάιο, αλλά δεν μου επιτρέπεται να ανακοινώσω λεπτομέρειες ακόμα.

–Με την εμπειρία που έχεις αποκομίσει μέχρι στιγμής όχι μόνο υποκριτικά αλλά και σκηνοθετικά, πώς θα ήθελες ιδανικά να εξελιχθεί η πορεία σου;

Δεν σχεδιάζω μακροπρόθεσμα καμία πορεία, θέλω να είμαι ήρεμος και να συνεχίσω να έχω τη δυνατότητα να κάνω κάθε φορά ό,τι σκεφτώ και να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπώ και μ’ αγαπούν. Ίσως θα ήθελα κάποια στιγμή να δουλεύω λίγο λιγότερο.

Βιβλίο του Άντερσεν στο γραφείο του

–Δίνεις την αίσθηση ενός ήρεμου και κατασταλαγμένου ατόμου. Ήσουν πάντα έτσι;

Με απασχολεί τρομερά η προσωπική εξέλιξη. Ψάχνω διαρκώς μέσα μου, με κρίνω αυστηρά, αλλάζω και προσπαθώ αν γίνεται να βελτιώνομαι. Σίγουρα δεν ήμουν πάντα έτσι ακριβώς, αλλά ποτέ δεν ήμουν και άνθρωπος της φασαρίας.

–Ποια θεωρείς ότι είναι τα μεγαλύτερα προτερήματα και τα μεγαλύτερα ελαττώματά σου;

Νομίζω ότι κάποια χαρακτηριστικά μου λειτουργούν άλλοτε ως ελαττώματα και άλλοτε ως προτερήματα: αρκετά μοναχικός και κλειστός, πολύ οργανωτικός και εργατικός, ελάχιστες ώρες ύπνου, αγχώδης και ανασφαλής, αυστηρός με τον εαυτό μου πρώτα και ύστερα με τους άλλους.

–Πόσο ασχολείσαι με τη φυσική σου κατάσταση;

Γυμνάζομαι συστηματικά από την εφηβεία μου, με κάποια μικρά διαλείμματα. Η γυμναστική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου. Επίσης προσέχω πολύ –πάντα με μικρά διαλείμματα– πόσο και τι τρώω.

–Ποια είναι τα πιο σταθερά σημεία αναφοράς στη ζωή σου;

Οι λίγοι άνθρωποί μου, το σπίτι μου, το θέατρο, η οικογένειά μου.

–Τι θέση έχουν οι σχέσεις και η συντροφικότητα;

Σχέσεις έχω κάνει ελάχιστες, η συντροφικότητα με την ιδανική έννοια που την έχουμε στο μυαλό μας μου έχει προκύψει μία φορά μόνο και θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου γι’ αυτό. Όμως είμαι αρκετά μοναχικός, όπως ξαναείπα.

–Πώς είναι μια τυπική σου μέρα;

Ξυπνάω πολύ πρωί, πηγαίνω γυμναστήριο, κάνω εξωτερικές και εσωτερικές δουλειές του σπιτιού, πρόβα, διάβασμα και ψάξιμο έργων, παράσταση.

–Τι εκτιμάς και τι σε ενοχλεί στις συμπεριφορές των γύρω σου;

Εκτιμώ την ευγένεια, τη συνέπεια, την αλήθεια, τον σεβασμό, το χιούμορ, την εργατικότητα και την καλοσύνη. Με ενοχλούν τα αντίθετα αυτών.

–Πώς θα ήταν για σένα η πιο ονειρεμένη απόδραση;

Να κάνω ό,τι μου έρθει στο κεφάλι χωρίς να φοβάμαι για συνέπειες.

Εκτιμώ την ευγένεια, τη συνέπεια, την αλήθεια, τον σεβασμό, το χιούμορ, την εργατικότητα και την καλοσύνη. Με ενοχλούν τα αντίθετα αυτών

–Πώς επέλεξες τη γειτονιά στην οποία μένεις;

Ήταν πολύ φτηνό το σπίτι που αγόρασα, πληρούσε τις προδιαγραφές που ήθελα και είναι στο κέντρο της Αθήνας.

–Ξέρω πως έχεις ασχοληθεί ο ίδιος με την ανακαίνιση και τη διαμόρφωσή του. Πώς άρχισες να καταπιάνεσαι με τέτοιες δουλειές και έφτασες να κάνεις τόσο μεγάλες παρεμβάσεις;

Από πολύ μικρό με ενδιέφεραν η αρχιτεκτονική και οι τάσεις της. Όταν έφτιαξα το σπίτι μου, βγήκε όλη η δημιουργικότητά μου. Δεν ήξερα ότι μπορούσα να το κάνω, το κατάλαβα στην πορεία. Το θέμα «σπίτι» είναι κάτι που αγαπώ πολύ και με χαλαρώνει, είναι το χόμπι μου.

Γωνιά στη βεράντα του σπιτιού του

–Πώς κατέληξες στη συγκεκριμένη διαρρύθμιση, με όλα τα ασυνήθιστα στοιχεία της, όπως είναι η μπανιέρα στο υπνοδωμάτιο;

Μ’ αρέσει να χαλαρώνω μόνος ύστερα από πολλές ώρες τρεξίματος, αλλά η ιδέα να κάθομαι αρκετή ώρα στην μπανιέρα μέσα στην τουαλέτα δεν μου άρεσε καθόλου. Έτσι, έβαλα την μπανιέρα στο υπνοδωμάτιο. Είναι πιο απλό απ’ όσο νομίζουμε.

Η μπανιέρα στο υπνοδωμάτιο

–Όσον αφορά τα έπιπλα, τι είναι αυτό που τραβάει σε ένα κομμάτι την προσοχή σου και αποφασίζεις να το βάλεις στο σπίτι σου; Πώς έμαθες να τα επισκευάζεις κι αυτά;

Όλα ξεκινούν από την ανάγκη αλλά και από μια διάθεση ανακύκλωσης. Όταν δεν έχεις ή δεν θέλεις να ξοδέψεις πολλά χρήματα, αλλά και όταν βρεις ένα αντικείμενο στον δρόμο που έχει αξία και ιστορία, τότε λειτουργείς όπως εγώ. Μαζεύεις, επισκευάζεις, σώζεις – ξαναδίνεις ζωή σε ένα έπιπλο.

Η τραπεζαρία

–Τι δημιουργεί για σένα θαλπωρή;

Κεριά, τζάκι, σπίτι, κουβέρτες, μαξιλάρια, μια αγκαλιά και η γάτα μου η Νταίζη.

Ο Γιώργος Νανούρης με την Νταίζη, που βρέθηκε μέσα στη μηχανή αυτοκινήτου

Photos: Δημήτρης Παπαδόπουλος

*Η συνέντευξη δημοσιεύεται στο περιοδικό Unique by Ermes

 

x

Mπορείτε να περιορίσετε την αναζήτησή σας επιλέγοντας μία από τις παρακάτω κατηγορίες:

x

Personal Shopper

Φιλτράρετε την αναζήτησή σας

ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ / Ι AM LOOKING FOR

ΘΕΛΩ / I WANT TO

x

Ask a UNIQUE advisor
for beauty tips

x

Ask a UNIQUE advisor
for fashion tips

x

Eπικοινωνήστε μαζί μας